آشنایی با عوامل آب انداختن بتن و روش های جلوگیری از آن

در این مطلب، قصد داریم شما عزیزان را با عوامل آب انداختن بتن و روش های جلوگیری از آن آشنا کنیم. با ما همراه باشید.

عوامل آب انداختن بتن: مفهوم آب انداختن بتن

به نوع جداشدگی در بتن، آب انداختن بتن می گویند. زمانی که بتن آّ می اندازد، یک لایه نازک آب آغشته به سیمان، از آنجایی که بتن خاصیت مویینگی دارد بر روی سطح بتن ظاهر می شود. پس از این که بتن خشک می شود، مقاومت بتن در اثر تردد روی آن، کاهش می یابد و در نتیجه سطح بتن، ناصاف و بد شکل می شود. از این رو احتمال هوازدگی، بیشتر خواهد شد.

عوامل آب انداختن بتن چیست؟

عواملی که باعث آب انداختن بتن می شود، عبارتند از: اسلامپ بیش از حد به دلیل آب اضافی هنگام مخلوط شدن، ویبره بیش از حد و همچنین نامناسب بودن سنگدانه ها، در بیشتر مواقع بزرگ بودن حداکثر اندازه مصالح سنگی دلیلی برای آب انداختن بتن می باشد.

عوامل آب انداختن بتن: معرفی روش های جلوگیری از آب انداختن بتن

قبل از هر چیز لازم است بدانید، میزان آب انداختن بتن بر اساس استاندارد ملی شماره 3820 و همچنین میزان استاندارد ASTM C232 تعیین می شود. در ادامه روش های جلوگیری از آب انداختن بتن را برای شما برخواهیم شمرد:

از سیمان های ریزدانه در بتن استفاده کنید:

استفاده از ذرات ریزتر سیمان به این دلیل که سریع تر هیدراته و دیرتر ته نشین می شوند، یکی از راه های جلوگیری از آب انداختن بتن است. برای این منظور می توانید از سیمان با خاصیت قلیایی زیاد یا سیمانی که دارای C3A زیاد است، استفاده کنید.

نمک طعام به بتن اضافه کنید:

اضافه کردن کلرور کلسیم یا نمک طعام می تواند خطر آب انداختگی را کاهش دهد. اگر در آب مصرفی بتن، کلرید وجود داشته باشد، منجر به خوردگی هر چه بیشتر میلگردها در سازه های بتن آرمه می شود. از این رو توصیه می شود که در سازه های بتن آرمه از کلرید ها استفاده نگردد. در حقیقت استفاده از کلریدها در چنین سازه هایی، مجاز نیست.

مواد پوزولانی یا خاکستر بادی یا دوده سیلیسی یا مواد ریز دیگر اضافه کنید:

زمانی که در بتن مصرفی، دوده سیلیسی استفاده می شود، احتمال آب انداختن بتن کاهش می یابد. سطح مخصوص زیاد دوده سیلیسی در بتن، یکی از دلایل این امر می باشد که باعث می شود، مقدار آب کمتری برای ظهور پدیده آب انداختگی در مخلوط بتن باقی بماند. این کاهش آب انداختگی بتن ، موجب افزایش گرایش آن به ایجاد ترک ناشی از جمع شدگی خمیری می گردد.

آب آزاد موجود در بتن مصرفی توسط دوده سیلیسی به سرعت جذب می شود و همین باعث می شود تا ترک های ناشی از نشست خمیری خشک شدن سطح، تشدید و تسریع یابد. در این مورد، بتنی که حاوی دوده سیلیسی است، باید پس از ریختن و پرداخت سطح بتن، بلافاصله مراقبت شود تا سطح آن خشک نشود. به طور کلی، عمل آوری بتن با آب، منجر به ایجاد شرایط بهتری در مقایسه با سایر روش ها از قبیل: ورقه های پلاستیک یا مواد عمل آورنده می گردد.

از عیار سیمان بالاتر استفاده کنید:

استفاده از سیمان با عیار بالاتر نیز می تواند به جلوگیری از آب انداختن سیمان کمک کند. معمولاً در مخلوط های پر عیار سیمان، خطر آب انداختن، کم تر از مخلوط های کم عیار سیمان است.

پودر آلومینیوم اضافه کنید:

یکی از دیگر از راهکارهای کاهش خطر آب انداختن بتن، اضافه کردن پودر آلومینیوم به مخلوط بتن است. پودر آلومینیوم، در مخلوط بتن ایجاد حباب می کند و امکان آب انداختگی را کاهش می دهد. مواد حباب زای دیگری نیز وجود دارد که می توانید به مخلوط بتن اضافه کنید تا از آب انداختن جلوگیری نمایید.

از بتن با اسلامپ پایین استفاده کنید:

استفاده از بتن با اسلامپ پایین می تواند اثر قابل توجهی در کاهش خطر آب انداختگی بتن داشته باشد. برای این منظور باید از دانه بندی مناسب و نسب کافی از سنگدانه های ریز استفاده کنید. به خصوص اگر از دانه های کوچکتر از 150 میکرون در مخلوط بتن استفاده شود، خطرات آب انداختگی بتن را حد زیادی کاهش می دهد. استفاده از افزودنی هایی مانند روان کننده ها و فوق روان کننده ها نیز منجر به کاهش خطر آب انداختگی می شود. البته این مورد در اسلامپ های خیلی زیاد صدق نمی کند.